Jak stanowi art. 12 k.k., sprawca czynu ciągłego musi realizować składające się na czyn ciągły zachowania „ze z góry powziętym zamiarem”. Tym samym, warunkiem przyjęcia czynu ciągłego jest wykazanie, że sprawca w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć zamiar popełnienia wszystkich pozostałych zachowań składających się na czyn ciągły. Sformułowanie „z góry powzięty zamiar” oznacza zamiar, który już w chwili jego powzięcia odnosi się do wszystkich zindywidualizowanych, co najmniej w ogólnym zarysie, zachowań składających się na czyn ciągły. Zamiar sprawcy musi istnieć w kształcie obejmującym wszystkie zachowania składające się na czyn ciągły albo przed przystąpieniem do działania albo co najmniej w chwili podjęcia pierwszego zachowania składającego się na czyn. W przypadku czynu ciągłego sprawca realizuje bowiem przestępczy zamiar w kolejnych odsłonach, czy też na „raty”. Przesłanka subiektywna określona jako działanie w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wskazuje, że każde ze składających się na czyn ciągły zachowań stanowić winno realizację jednego, tego samego aktu woli. Natomiast nie spełnia kryteriów czynu ciągłego wypadek, gdy poszczególne zachowania sprawcy nie zostały objęte jednym, z góry powziętym zamiarem, lecz zostały zrealizowane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania. (por. Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I, pod red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego, Warszawa 2015, s. 341 – 342; Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I, pod red. A. Zolla, Warszawa 2012, s. 205 – 208; wyrok Sądu Najwyższego: z dnia 26 marca 1999 r., IV KKN 28/99, OSNPK 1999, z. 10, poz. 2; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 grudnia 2008 r., IV KK 203/08, Prok. i Pr. 2009, z. 6, poz. 2; z dnia 9 marca 2006 r., V KK 271/05, OSNKW 2006, z. 5, poz. 50).
źródło: https://www.sn.pl/sites/orzecznictwo/OrzeczeniaHTML/iii%20kk%20225-16-1.docx.html
Sygn. akt III KK 225/16