Skarżący podniósł w skardze, że „wysokość szkody odpowiada co najmniej wysokości kwoty 12.868 zł zasądzonej przedmiotowym wyrokiem, niezależnie od kwot zasądzonych i ściąganych z tytułu kosztów procesu i pokrycia wydatków Skarbu Państwa w sprawie sądowej” wskazując równocześnie, że na bieżąco będzie składał dokumentację „aktualizującą wysokość szkody”. Nie wskazał, aby na podstawie przedmiotowego wyroku prowadzono przeciwko niemu egzekucję, nie przedstawił także w tym zakresie żadnych dowodów. Powyższe twierdzenia nie mogą być uznane za spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wskazywane przez skarżącego pasywa w jego majątku wynikające z tytułu wykonawczego, którym jest zaskarżone orzeczenie, nie stanowią szkody uzasadniającej odpowiedzialność państwa; taka szkoda powstanie dopiero po wykonaniu tytułu, czyli po wyjściu z majątku skarżącego kwoty objętej tytułem (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10, nie publ.). Podkreślić przy tym należy, że jest to wymaganie konstrukcyjne skargi, a więc nie może być skutecznie uzupełnione. W chwili wnoszenia skargi szkoda musi już istnieć, co oznacza, że nie wystarczy zagrożenie jej wystąpienia, czy nawet pewność co do tego, że zostanie wyrządzona (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, Nr 6, poz. 110). Uzupełnienie tego konstrukcyjnego braku przy piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r., w którym skarżący powołał się na wystąpienie szkody w kwocie 868 zł odpowiadającej dokonanej przez niego wpłacie tytułem spłaty należności głównej oraz na prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie było więc skuteczne.
źródło: https://www.sn.pl/sites/orzecznictwo/OrzeczeniaHTML/I%20CNP%204-20.docx.html